Vijftig jaar thuis, nu ongewenst

Al bijna een halve eeuw zijn wij als Naturistenvereniging Goed Af een vaste, vertrouwde plek in Dordrecht. Op ons terrein De Ammoniet in de Amstelwijck vonden generaties leden rust, vrijheid en verbondenheid. Een groene oase, gebouwd met inzet, vrijwilligerswerk en liefde voor natuur en gemeenschap. Maar nu moeten we wijken. Niet omdat we als vereniging falen, maar omdat ons terrein simpelweg meer geld oplevert als er huizen op staan.

De gemeente Dordrecht heeft grootse plannen voor woningbouw in Amstelwijck. Projectontwikkelaars staan klaar en de miljoenen vliegen over tafel. Voor Goed Af betekent dit het einde van hun thuis. En erger nog: volgens de gemeente is er binnen de gemeentegrenzen geen betaalbare of geschikte vervangende locatie te vinden. Punt. Gesloten boek.

In november 2024 deed de vereniging een redelijk en bescheiden verzoek: start een zoektraject. Kijk samen of er écht geen plek is. Dat verzoek werd (met uitzondering van de politieke partijen SP en PvdA/GL) door de gemeenteraad resoluut afgewezen. Zonder zichtbare moeite. Zonder serieuze verkenning. Zonder maatschappelijk hart, zo voelt het voor de leden.

Want Goed Af gelooft niet dat Dordrecht vol is. Niet na 800 jaar stadsontwikkeling. Niet in een gemeentegebied waar grond voortdurend van functie verandert. De vereniging is ervan overtuigd dat er wél mogelijkheden zijn — als je tenminste bereid bent om te zoeken. Maar precies daar wringt het: de gemeente lijkt het simpelweg niet belangrijk genoeg te vinden.

Wat de gemeente Dordrecht wél kan, is projectontwikkelaars alle ruimte geven. Grond wordt omgezet, regels worden opgerekt en miljoenenwinsten zijn geen probleem. Maar als een vereniging die al 50 jaar draait op vrijwilligers, saamhorigheid en respect om een beetje hulp vraagt, dan houdt de betrokkenheid plotseling op.

Voor de leden en het bestuur is het onbegrijpelijk. Hoe kan een stad die zegt te staan voor diversiteit, inclusiviteit en gemeenschapszin, zo kil omgaan met een vereniging die al 50 jaar onderdeel is van het Dordtse sociale weefsel? Waarom is er alle ruimte om projectontwikkelaars te faciliteren, maar is een beetje inzet voor een maatschappelijke vereniging ineens “te veel gevraagd”?

Wat blijft hangen is het gevoel van ongelijkheid. Van meten met twee maten. Geld lijkt zwaarder te wegen dan mensen. Bakstenen belangrijker dan verbondenheid. En zo dreigt Dordrecht niet alleen een stuk groen te verliezen, maar ook een vereniging die staat voor vrijheid, respect en samenleven.

Goed Af vraagt geen miljoenen. Geen voorkeursbehandeling. Alleen betrokkenheid. De bereidheid om te zoeken. En vooral: de erkenning dat ook een naturistenvereniging telt als volwaardig onderdeel van de stad.

Want een stad die alleen ruimte maakt voor winst, verliest uiteindelijk haar ziel.

Dordrecht jaagt een vereniging weg, niet uit noodzaak, maar uit onwil. En dat laat zien waar de echte prioriteiten liggen: niet bij mensen, maar bij marktwaarde.

De vraag is niet of er plek is voor Goed Af. De vraag is of Dordrecht nog plek heeft voor maatschappelijke verantwoordelijkheid.

Het bestuur van Goed Af