Vijftig jaar thuis, nu ongewenst
Al bijna een halve eeuw zijn wij als Naturistenvereniging Goed Af een vaste,
vertrouwde plek in Dordrecht. Op ons terrein De Ammoniet in de Amstelwijck
vonden generaties leden rust, vrijheid en verbondenheid. Een groene oase,
gebouwd met inzet van vrijwilligers met liefde voor natuur en onze
gemeenschap. Maar nu moeten we wijken. Niet omdat we als vereniging falen,
maar omdat ons terrein simpelweg meer geld oplevert als er huizen op staan.
De gemeente Dordrecht heeft grootse plannen voor woningbouw in
Amstelwijck. Projectontwikkelaars staan klaar en de miljoenen vliegen over
tafel. Voor Goed Af betekent dit het einde van ons thuis. En erger nog: volgens
de gemeente is er binnen de gemeentegrenzen geen betaalbare of geschikte
vervangende locatie te vinden. Punt. Gesloten boek.
Toegegeven: de gemeente Dordrecht heeft ooit, met gevoel voor ceremonie,
alternatieve terreinen aangeboden. Dat klonk prachtig op papier, maar de
laatste keer wel met een pachtprijs waar zelfs de gemiddelde vastgoedmagnaat
van zou schrikken, alsof een vereniging als Goed Af dat ooit bij elkaar zou
kunnen schrapen. Echter, als hier wat beter was onderhandeld had er wellicht
iets moois uit kunnen ontstaan. Helaas is dit niet gebeurd.
En dan… Ze wisten precies wie ze tegenover zich hadden: een bestuur dat net
iets te weinig kennis van zaken had. Met een vriendelijke glimlach en wat holle
beloften werden ze vakkundig afgescheept. Zo kun je mooi de schijn ophouden
dat je helpt, terwijl je stiekem alle touwtjes strak in handen houdt. Hier hadden
we wellicht in een eerder stadium meer expertise binnen de vereniging moeten
halen.
In november 2024 deed de vereniging een redelijk en bescheiden verzoek bij de
gemeenteraad in de vorm van een motie. De motie werd ingediend door de
PvdA en SP met als boodschap “Laat Goed Af niet vallen”. Kijk samen of er
écht geen plek is. Dat verzoek werd (met uitzondering van een aantal politieke
partijen) door de gemeenteraad afgewezen. Zonder zichtbare moeite. Zonder
maatschappelijk hart, zo voelt het voor de leden. Want Goed Af gelooft niet dat
Dordrecht vol is. Niet na 800 jaar stadsontwikkeling. Niet in een
gemeentegebied waar grond voortdurend van functie verandert.
De vereniging is ervan overtuigd dat er wél mogelijkheden zijn — als je
tenminste bereid bent om te zoeken. Maar precies daar wringt het: de
gemeente lijkt het simpelweg niet belangrijk genoeg te vinden.
Wat de gemeente Dordrecht wél kan, is projectontwikkelaars alle ruimte geven.
Grond wordt omgezet, regels worden opgerekt en miljoenenwinsten zijn geen
probleem. Maar als een vereniging die al 50 jaar draait op vrijwilligers,
saamhorigheid en respect, om een beetje hulp vraagt, dan houdt de
betrokkenheid van de gemeente plotseling op.
Voor de leden en het bestuur is het onbegrijpelijk. Hoe kan een stad die zegt te
staan voor diversiteit, inclusiviteit en gemeenschapszin, zo kil omgaan met een
vereniging die al 50 jaar onderdeel is van het Dordtse sociale weefsel? Waarom
is er alle ruimte om projectontwikkelaars te faciliteren, maar is een beetje inzet
voor een maatschappelijke vereniging ineens “te veel gevraagd”?
Wat blijft hangen is het gevoel van ongelijkheid. Van meten met twee maten.
Geld lijkt zwaarder te wegen dan mensen. Bakstenen belangrijker dan
verbondenheid. En zo dreigt Dordrecht niet alleen een stuk groen te verliezen,
maar ook een vereniging die staat voor vrijheid, respect en samenleven.
Goed Af vraagt geen miljoenen. Geen voorkeursbehandeling. Alleen
betrokkenheid. De bereidheid om te zoeken. En vooral: de erkenning dat ook
een naturistenvereniging telt als volwaardig onderdeel van de stad.
Want een stad die alleen ruimte maakt voor winst, verliest uiteindelijk haar ziel.
Dordrecht jaagt een vereniging weg, niet uit noodzaak, maar uit onwil. En dat
laat zien waar de echte prioriteiten liggen: niet bij mensen, maar bij
marktwaarde.
De vraag is niet of er plek is voor Goed Af. De vraag is of Dordrecht nog plek
heeft voor maatschappelijke verantwoordelijkheid.
Dit moesten we even kwijt.
Het bestuur van Goed Af
